Cascade-effecten van vitale functies onder extreme neerslag : een methodiek voor het kwantificeren van elektriciteitsuitval en bereikbaarheid

Dit rapport onderzoekt de kwetsbaarheid van vitale infrastructuur in Nederland bij grootschalige wateroverlast, met focus op de elektriciteitsvoorziening en het wegennet in de Noordwestelijke Delta. Centraal staat een extreem neerslagscenario vergelijkbaar met de zogeheten Limburgbui van 2021 (200 mm in 48 uur, verspreid over een groot gebied). Met behulp van waterdiepte- en duurkaarten is geanalyseerd hoe blootstelling en impact samenhangen, waarbij niet alleen waterdiepte, maar ook de duur van de overlast en lokale omstandigheden bepalend blijken. Voor de elektriciteitsanalyse is gekeken naar midden-laagspanningsstations met beperkte redundantie. Stations bij waterdieptes boven 45 cm lopen een groot risico op uitval. Naar schatting kunnen circa 16.000 inwoners getroffen worden, waarvan 12.000 in gebieden met langdurige wateroverlast, goed voor meer dan een miljoen persoonsverliesuren. Herstel blijkt niet alleen afhankelijk van schadeherstel, maar ook van de bereikbaarheid van stations. In 29 gevallen blijven toegangswegen langer onbegaanbaar dan de stations zelf onder water staan, wat de hersteltijd aanzienlijk verlengt. Vooral gebieden met weinig alternatieve routes, zoals de Krimpenerwaard, zijn kwetsbaar voor isolatie. De studie concludeert dat robuustheid vraagt om een systeembenadering waarin onderlinge afhankelijkheden tussen netwerken centraal staan. Bij grootschalige klimaatdreigingen kunnen cascade-effecten optreden en is het behoud van netwerkfunctionaliteit belangrijker dan het herstellen van individuele assets. Aanbevolen wordt de ontwikkelde methoden breder toe te passen, uit te breiden naar andere vitale infrastructuur en sociale kwetsbaarheid mee te nemen, zodat herstelprioritering beter aansluit bij maatschappelijke impact en inzetbaar is voor stresstesten, klimaatadaptatie en crisisplanning.