Stresstest Midden-Limburgse en Noord-Brabantse Kanalen

Binnen het programma Klimaatbestendige Netwerken – Hoofdvaarwegennetwerk (KBN-HVWN) zijn de afgelopen jaren stresstesten voor de Nederlandse rivieren uitgevoerd, met de focus op de Rijntakken en de Maas. Deze stresstesten hebben als doel om de risico’s voor de scheepvaart, die voortkomen uit een veranderend klimaat, inzichtelijk te maken. De Midden-Limburgse en Noord-Brabantse Kanalen (MLNBK) zijn tot dusver nog niet onderzocht, maar mogelijk wel gevoelig voor klimaatverandering. Het doel van deze studie is om door middel van een zogenaamde ‘quick scan’ de impact van klimaatverandering op de beschikbaarheid van de sluizen in het MLNBK-systeem in beeld te brengen voor: • Te weinig water door droogte en laagwater op de Maas en op de beken; en • Te veel water door hevige regenval en hoogwater op de beken. Uit de ‘quick scan’ voor droogte blijkt dat Sluis Schijndel, Sluis Hintham en Sluis Empel de meest kwetsbare sluizen zijn in het MLNBK-systeem. Bij deze sluizen kunnen al problemen ontstaan bij afvoeren lager dan 44 m3/s bij St. Pieter. De kans op afvoeren lager dan 44 m3/s bij St. Pieter is in het huidige klimaat al aanzienlijk en zal naar verwachting verder toenemen in de toekomst. Volgens de 'quick scan' te veel water treden er bij een waterverdeling, zoals in de redeneerlijn in het Waterakkoord 2021, in het huidige klimaat stremmingen op het Wilhelminakanaal op bij piekafvoeren met een herhalingstijd van 71 jaar in de winter en 11 jaar in de zomer. In het klimaatscenario 2050WH nemen deze herhalingstijden af tot zo’n 34 jaar in de winter en 4,4 jaar in de zomer, wat betekent dat de frequentie van stremmingen toeneemt in het klimaatscenario 2050WH. Wanneer er niet gehandeld wordt volgens de redeneerlijn in het Waterakkoord neemt de kans op stremmingen toe.